در طول نسل هفتم صنعت بازی‌های ویدیویی، یعنی دوره‌ی کنسول‌های پلی‌استیشن3 و ایکس‌باکس360، یاد گرفتیم که نباید به کنسول‌ها فقط به عنوان یک وسیله‌ی بازی نگاه کنیم. کنسول‌های بازی ما به وسایلی تبدیل شده‌اند که وسط اتاق نشیمن می‌نشینند و ما را به دنیای دیگری وارد می‌کنند. با این حال، این کنسول‌ها هم جای پیشرفت بسیاری داشتند.

طراحان پلی‌استیشن4 تمام سعی و تلاش خودشان را به کار بستند تا کنسولی بسازند که مشکلات پلی‌استیشن3 را برطرف می‌کند. بزرگ‌ترین مشکل پلی‌استیشن3، پردازنده‌ی پیچیده‌ی آن بود. سونی کنسولی بسیار قوی ساخته بود، اما کسی غیر از خودش نمی‌دانست چگونه برای آن بازی بسازد. به همین دلیل هم پلی‌استیشن4 را طوری ساخته‌اند تا ساختاری شبیه به رایانه‌های شخصی داشته باشد و بازی‌سازها بتوانند به راحتی روی آن بازی بسازند.

در حالی که سونی پلی‌استیشن3 را به عنوان یک پخش‌کننده‌ی بلو-ری، یک پخش‌کننده‌ی فیلم‌های سه‌بعدی و خیلی چیزهای دیگر معرفی کرده بود، این شرکت از همان زمانی که پلی‌استیشن4 را معرفی کرد، تکلیف‌اش با خودش معلوم بود: پلی‌استیشن4 یک دستگاه برای بازی است.